Historische Complexen

De dorpjes van de Maestrazgo en Matarranya vormen een van hun voornaamste kenmerken, een teken van een voorbijgegane bloei en luister.

Zoals wij ze heden kennen, is hun oorsprong terug te voeren op de periode van de Reconquista, de herovering door de christenen en het daaropvolgende proces van herbevolking. In de 12de en 13de eeuw verstevigt het toenmalige koninkrijk van Aragon haar grenzen tegen het moslimgevaar van het belendende koninkrijk van Valencia. Deze strategie van opmars en snelle bezetting was in de handen gelegd van de Militaire Ridderordes ?vooral de Tempelorde-.

Uiteindelijk bepaalde het bergachtig karakter van het gebied, en de moeilijke bereikbaarheid, het bouwplan van de dorpjes, dat vrijwel geheel intact is gebleven tot onze dagen:

• Schitterende lokaties bovenop tegen de rotsen gebouwde steunmuren of rotsplatformen.
• Aanwezigheid van een volledige of gedeeltelijke stadswal.
• Smalle straatjes daarbinnen.
• Centraal gelegen kerken, -in het midden van de dorpjes- waarvan sommige reusachtig, die een referentie in het omringende landschap zijn geworden.
• Opmerkelijke gebouwen van latere datum en bouwstijlen ?gotisch, renaissance, barok-.

Interessante Dorpen:

• Molinos
• Cuevas de Cañart
• Villarluengo
• La Cañada de Benatanduz
• Cantavieja
• Mirambel
• La Iglesuela del Cid
• Castellote
• Beceite
• Valderrobres
• A res del Maestre
• Peñiscola

Architectuur van Droge Steen

Een typisch element van het landschap, en niet alleen in geologisch opzicht, is de steen en de wijze waarop deze gedurende eeuwen is gebruikt heeft de naam gegeven aan een bouwstijl bekend als Piedra Seca (Droge Steen). het gaat om een systeem gekenmerkt door het gebruik van steen zonder enige metselspecie.

De meest gebruikelijke structuren die we tegenkomen zijn de muren die percelen scheiden en waarmee terrassen zijn gebouwd. De kleine stenen huisjes of schuilhutten zijn andere buitengewone en authentieke elementen. Gebouwd door herders en boeren zijn zij het product van handigheid en bouwkundig inzicht, noodzaak en de zelfvoorziening.

Mudejar Architectuur. Werelderfgoed UNESCO

Mudejar is een artistieke stijl die werd ontwikkeld in de christelijke koninkrijken van het Iberisch Schiereiland, maar die invloeden, elementen en materialen opneemt van de Spaanse moslimstijl. Het is een exclusief Spaans fenomeen dat plaatsvond tussen de 12de en 16de eeuw, als mengvorm van christelijke artistieke stromingen (romaans, gothisch en renaissance) en de moslimstijlen uit die tijd.

Volgens sommige geschiedkundigen gaat het om een epigoon van de islamitische kunst terwijl volgens andere we te maken hebben met een periode van de christelijke kunst waarin de islamitische decoratie verschijnt, aangezien het wordt uitgevoerd door de mudejares of morisken, personen met moslimreligie en arabische cultuur die in de christelijke koninkrijken verbleven na verovering van hun gebieden en die, in ruil voor een belasting, hun religie behielden en een eigen juridische status genoten.

Opvallend is de mudejar architectuur van de stad Teruel:

• De toren van Salvador en de toren van San Martín.
• De kathedraal van Santa Maria en het dak ervan.
• De kerk van San Pedro.

De verzoening tussen de Islam en het Christendom, komt maximaal tot uitdrukking in de mudejarkunst.